Graduation Gimmick Part Two
Blogs, Lipad-Lawin
I have reserved the more alarming observation on my recent trip to a provincial graduation for this post. It is not the teachers, not the mayor or the local officials who attended, nor the lack of a decent venue. The most disturbing reality is the students themselves, most particularly our girls.
You see, more than 20 years ago, when I graduated from grade school, I still remember my mother had my uniform go through an extra dipping of “almirol” to make sure I looked spic and span on graduation day.I prepared my brightest socks and wore my biggest smile. I was going to graduate as first honorable mention.
Such is not the case today. The girls were in heavy make-up more appropriate for a debut. Instead of black shoes and socks, almost everyone was wearing strappy heels with open toes. (Where have all the Gregg shoes gone?!)Under their toga were sleeveless evening dresses. And instead of barrettes and pony-tails, everyone—as in everyone—had long sexy locks, daring to look more like an alluring Greek goddess, instead of looking like a diligent student.
(Isn’t it strange that when you go to Singapore, Hongkong, Korea, and other Asian countries, almost all the students have eyeglasses? Is it just genetic or does it reflect the Filipino youth’s lack of interest to study and read?)
| Graduation Ceremony at a Japanese High School in Hiroshima, Japan. Notice how disciplined and dignified the young Japanese graduates looked. Their diplomas are uniformly held by the left hand with both arms at the sides. |
| It was a simple ceremony. A student receives his diploma and bows before the Principal to express gratitude and respect. NOT ONCE have I seen or heard a Filipino student bowing down to his teacher to pay respects on graduation day. Here, there was not even a handshake, or a “congratulations.” We are truly so Western in our thinking. Notice also the Japanese flag. In the graduation ceremony that I attended in the province, the backdrop was a dirty tarpaulin with the donor’s name printed on it. |
| Altogether they sing “Tabidachi no Hini” (On the day of departure/graduation). Some students were singing while tears were streaming down their cheeks, according to the website. Here in the Philippines, Filipino graduates can’t wait for the ceremony to finish so they can enjoy their “handaan” and “party.” |
Source:
Nakakahiya mang sabihin, pero tila dancer, artista, at japayuki yata ang tutoong saloobin ng ating mga kabataang babae. Kerengkeng hindi pag-aaral. “Boys” hindi “books.” Make-up hindi Math.
Make-up? Natuto lang ako nito nung nagtatrabaho na’ko. Bawal sa bahay ang “kaartehan sa katawan.” Napagalitan ako ni Ate, nung una ‘kong gumamit ng blow-dryer. Grabe rin ang pangaral pagdating sa manners. Bawal tumawa at magsalita ng malakas. Tatawagin kang “pakakak.” o kaya naman ay “loud.” Bawal umupo ng nakabukaka . “Close your book!” sabi ng Nanay ko. Pati pag-sakay ng jeep, dapat pa-tagilid ang pag-akyat para di masilipan kung nakapalda. Ang kilos dapat pino, hindi magaslaw.
The first time that I was “allowed” to mind “beauty,” was when I began to useshampoo. My first “cosmetic” was a strawberry-flavored lip gloss when I was 20 years old. Even then I was so conscious not to put too much. Sabi ng Nanay at mga kapatid ko, ang babaeng makapal ang lipstick, at “namumusarga” ang bibig, ay gustong mapansin ng lalake at gustong makipag-halikan.
Hindi na tinuturo ang mga bagay-bagay na ito ngayon.
When Rizal was in Germany, he wrote a letter to his 18 year old sister, Trining. Like a stern but loving and concerned older brother or Kuya, Rizal reprimands his little sister for her laziness and describes how German women are more imitable over Filipino women, by virtue of their intelligence, industry and diligence.
Germany, Thursday 11 March 1886
My dear sister Trining,
Since I left our country, I have received only four or five lines written by your hand, one or two insignificant news about you and nothing more. I don’t know how you are and I cannot imagine your person. You were very small when I left. Now within two months you are going to be 18 years and in four years I suppose that you have grown up and you are becoming a young lady. At your age, German women seem to be 20 or 24 years, as much for their faces as for their ways. The German woman is serious, studious, and diligent, and as their clothes do not have plenty of color, and generally they have only three or four, they do not pay much attention to their clothes or to jewels. They dress their hair simply, which is thin, but beautiful in their childhood. They go everywhere walking so nimbly or faster than men, carrying their books, their baskets, without minding anyone and only their own business. As I said to Pangoy, they love their homes and they study cooking with as much diligence as they do music and drawing.
If our sister María had been educated in Germany, she would have been notable, because German women are active and somewhat masculine. They are not afraid of men. They are more concerned with the substance than with appearances. Until now I have not heard women quarreling, which in Madrid is the daily bread.
It is a pity that in our country the principal adornment of all women almost always consists of clothes and finery rather than of knowledge. In our provinces, women still preserve a virtue that compensates for their little instruction — the virtue of industry and tenderness. In no women in Europe have I found the latter virtue in such a high degree as among the women there. If these qualities that nature gives to the women there were exalted by intellectual qualities, as it happens in Europe, the Filipino family has nothing to envy the European. For this reason, now that you are still young and you have time to learn, it is necessary that you study by reading and reading attentively. It is a pity that you allow yourself to be dominated by laziness when it takes so little effort to shake it off. It is enough to form only the habit of study and later everything goes by itself.
I hope to receive a letter from you to see whether you are progressing or not. If you can, write me in Spanish.
Your brother,
Rizal
Since the time of Rizal, isn’t it strange that our women already had the penchant for “kababawan” and “ka-kerengkengan.” We have gone from bad to worse. We recently went to a province in Mindanao and to our disbelief, we witnessed several white men clutching in their arms young and pretty Filipinas and tailing behind are families, from parents to sibling to pamangkins, as “recipients” to the “benevolence” of these obese white men.
In the website www.livinginthephilippines.com, a site created by a white guy named Don Herrington, 68 years old, married to a Filipina, he revels on the submissiveness and tenderness of Filipinos most especially the Pinays.
“What a king is to one man is like a pauper to another. I feel like I am living like a king here in the Philippines and have been since I came here because of the kindness of the people. And my small income seem like a kingly fortune too. In the States at fifty years old I was treated like an old man… Living, Traveling and Retiring in the Philippines as a foreigner or “expat,” is a dream come true for me. Beaches, ocean and mountains are all at my doorstep…. Almost all Filipinos and Filipinas adore foreigners, expatriates, (expats) who live here or retire here. (Philippines) is the only English speaking country in the world WHERE FOREIGNERS FROM ANY COUNTRY ARE RESPECTED AND ADMIRED.”
No wonder Anthony Bourdain said plainly, that the central problem of us Filipinos, is that we’re “too damn nice.” In short, we are LACKEYS. Tulo-laway tayo sa mga puti. That’s why Asians cannot accept us. Isa tayong kahihiyan. A friend of mine has a relative from the States who is half-Filipino and half-Caucasian engaged to a Vietnamese. They eventually broke off because the parents of the Vietnamese regarded Filipinos as “lesser Asians.” A Korean friend also mentions that in Korea, Korean women still experience to a certain degree a stigma when they marry a white guy. Habang kahihiyan sa iba, sa Pinoy naman, para tayong “naka-jackpot” pag nakapag-asawa ng puti—malaking isda, ika nga. Our slavery is so deeply-ingrained, and the lamentable thing is we do not even know we are slaves.
To add livinginthephilippines.com author also says,
“LOVE AND ROMANCE is serious business with these conservative Filipino women, whether they are from a city like Manila or the countryside, the province. Romance and eventual MARRIAGE IS A PREOCCUPATION, especially for young Filipina girls in the province.”
Why have our young people lost their marbles?
Jinky Oda’s glutamax makeover.
Blame it on our media who carry no social responsibility for the next generation. Just ply the Edsa highway and you will be barraged billboard after billboard by advertisements on glutathione, metathione, glutamax, Belo, Marie Claire, PH vaginal wash, and the indecent images of BENCH and other brands. We breathe Mordor air in this country.
Blame it on our rich who have absolutely no feelings of “malasakit” for the masses and have not given our young people any worthy example other than “Gucci Gang”, “Alabang Boys” and the “The Duke.” (Our audacity to talk about the lifestyles of the rich and famous when we are a struggling third-world country, where people scrub other people’s toilets abroad just to earn a decent living.)
Blame it on our government for giving our young people no higher purpose and dream except to be a domestic helper and a call-center robot.
Blame it on the parents who did not teach any values to their children, except “survival” at all costs. Parents, who teach their children to think “practical” by taking up nursing, and then become their pimps by forcing them to get into cyber-dating and marry foreigners four times their age.
Blame it on the church that has made slaves out of us by destroying our imago dei, crushing our spirits, clipping our wings - teaching us to believe on the instant miracles of saints and images rather than teaching the Filipinos to “subdue the earth” and be “masters of nature.” (Genesis 1:26)
Lastly, blame it on ourselves, for accepting things as they are and for being just plain indifferent as long as we can keep our own lives and families afloat. As Rizal said “Tal pueblo, Tal gobierno.”
The graduates of our schools? They have no future. Except in the toilets of Hong Kong and Milan. This, my friends, is what we are congratulating ourselves for this graduation season.
~Lipad-Lawin
April 8th, 2009 at 06:56 PM
This is truly heart-breaking!!! Grabe nakakalungkot talaga ang mga kababaihan natin! Sobrang walang respeto sa sarili! Sobrang binabastos na, sige parin ng sige! Okay lang na halukipkip sila ng kung sinu-sino!
Kapag nakakakita ako ng babaeng nagpapacute sa lalaki, naiinis talaga ako. Para kasi pinamimigay niya ang sarili niya. Wala na tayong dignidad.
This is the reason why our fellow Asians find it hard to respect us. Wala kasi tayong respeto sa lahi natin. We abhor our identity. We hate our race.
Nakakalungkot…
Sana’y makita nating mga Pilipino ang kaawa-awa nating sitwasyon. Sana ay mahanap na natin ang tamis na siyang papalit sa mapait na lasa ng ating bansa ngayon.
April 8th, 2009 at 07:09 PM
Wow, dumadami ang blog entries ng Brown Raise! Keep it up po!
Ang problema talaga rito sa Pilipinas, hindi tayo malalim mag-isip. Mas gusto nating maging “popular” at “in” kaysa panghawakan ang mga magagandang prinsipyo sa buhay. Naaalala ko noong estudyante pa ako na pinagtatawanan pa at hindi kino-consider na “cool” ‘yung mga estudyante na serious, studious, idealistic at may passion to make a difference. Hindi ka “cool” kapag nanonood ka ng balita at nagbabasa ng social commentaries. Noong high school ako, nagiging outcast ang isang estudyante na malaki ang bag dahil maraming libro at mapapagtawanan ka kapag strictly mong sinusunod ang rules pagdating sa uniform.
Ngayong professional na ako, naiisip ko, saan ba nanggaling ang definition ng mga estudyante sa kung ano ang “cool” sa hindi? Sa palagay ko, binabase natin ang definition natin ng pagiging “cool” sa mga Hollywood TV shows and movies na may mga bidang lalaki at babae na malaswa manamit, rebelde at pagpapasikat lang sa school ang inaatupag. Maraming ibang Hollywood shows na maganda at kapupulutan ng aral, kaso, hindi naman ‘yon ang pinag-aaralan nang mabuti ng marami sa mga kabataan natin para mapaglalim ang mga sarili nila. Para sa akin, mas cool ‘yung mga kabataang may mga malalim na pananaw at nag-aaral “for a purpose greater than themselves” kaysa doon sa mga mahilig magpa-cute na puro sariling angsts lang ang inaatupag.
April 8th, 2009 at 08:55 PM
April 8th, 2009 at 10:21 PM
Totoo po!!!
In our city, I already attended several graduation ceremonies. The common view you can see among our young girls is not a pupil (elementary) or student (high school)look but like young girls dressing up as if going to a very “bongacious” party, and some wore their make up like “prostitutes” (forgive me with the word I use).
Nakakahiyang aminin pero nawawala na ang pagiging conservatives natin…
April 8th, 2009 at 10:43 PM
I agree…but the next question still would be: WHAT SHALL WE DO ACTIVELY?
April 9th, 2009 at 12:20 AM
we don’t have nothing, somebody to blame but only ourselves.
sino ba nag allow na maging ganyan tayo? diba tayo rin? ating mga sarili?
pilit nating ipinagpipilitan ating mga sarili na maging isang puti na kahit gilagid natin ay maitim pa rin. Pilit nating ipinagsiksikan ating mga sarili sa mga pampaputing mga produkto na kung iwan ba ay epektibo ba?
nagiging bad to worst na nga tayo.
wala na tayong tinatawag na sense of pride bilang mga babae.
nakalimutan na natin ang nature ng isang babae.
at.. “we over dressed”, kung magbihis eh isa hanggang ewan ko ba kung kailan matatapos. Ang kakapal ng mga make-up, ang mga earrings ay parang mga baso sa laki at ang iiksi ng mga damit. Parang prostitute!!!
Nakalimutan na nga nating irespeto ang ating mga sarili.
April 9th, 2009 at 05:49 AM
My sentiments exactly. We no longer care about dignity and the things that make a people noble. We are a people on permanent survival mode. We can’t seem to look beyond the here and the now. And so we concern ourselves with appearances but never substance. Most Filipinos pursue breadth, not depth. Paramihan, hindi palaliman. A ride down ads-stricken EDSA is a testament to this. Instant noodles. Shampoo. Food supplements. Whitening Soap. Soft drinks. All third-world preoccupations. Nothing that feeds the heart and the mind. Nothing about books, ideas, festivals, heroes.
How do we then shake off this mentality that keeps us from pursuing loftier dreams for ourselves and for our country? How do we get the media – a very potent purveyor of ideas and culture – carry the genuine burden of nation building? How do we engage the whole country in this quest for reclaiming our national pride and dignity? Ang daming tanong na ang hirap sagutin.
The sheer graveness of our woes sometimes dulls whatever fighting spirit’s left of me. Sometimes I start feeling like this country is beyond repair and I retreat to my old mental models and rationalizations. But then I am reminded that I am a Christian. One cannot believe in impossibles when one believes in an infinitely powerful Being. I remember my favorite motto in gradeschool: do your best and let God do the rest. Sounds trite and juvenile, yes, but undeniably true. When we want something, we do the best we can and trust in God’s providence. We dare not ask for something if we are not willing to at least attempt to achieve it.
So I guess we can find an answer after all to the last question I posed above. We engage the country by transforming one Filipino mind at a time, starting with ourselves, then our family, then everyone in our sphere of influence. Let’s abandon our destructive self-image that keeps us from pursuing lofty dreams and living a dignified life. Let us believe, internalize and live out our true and noble identity as Filipinos. It’s always been inside us. We just have to rediscover it.
April 9th, 2009 at 06:49 AM
Ang tindi talaga noh?!
Masyadong nakakainis! Iba talaga ang mga kabataan ngayon!
Agree talaga ako na ang mga kabataang babae ay iba na talaga ang inaatupag ngayon… Kerengkeng hindi pag-aaral. “Boys” hindi “books.” Make-up hindi Math.
April 9th, 2009 at 07:51 AM
I would like to comment only on the first few sentences of this blog entry.Why are we focusing on make up and external appearances? Can a woman be just a woman?It is part of their femininity.Make up is perfectly fine.Long nice curly or straight hair is fine too. If you think the make up was too much, please balance your statements by saying make up that is just right that would accentuate your best features is fine.The women in the bible were also described as beautiful .Why not focus on changing their inward personality instead. The impression that i get here is masama mag paganda.Im sorry pero parang the argument is not balanced.
April 9th, 2009 at 11:42 AM
Letty beloved,
I’m neither sage nor wise, but based from my readings in this site–they’re giving one clear solution. Mag-aral tayo ng mabuti. Paghusayin ang buhay at kalimutan ang pagiging gahaman sa pera. As much as we can we should negate from the “ideal native” Rizal wrote about;a pair of arms and a purse of gold should not be enough to make us happy.
Para sa akin bawal magkamali sa mga panahong ito, bawal maging tanga, bawal ang okay na lang, bawal ang basta na lang, bawal ang walang pakialam, bawal ang anumang kilos na sa tingin natin makakasira sa dangal ng ating lahi kasi madadamay ang mga kababayan natin.Gutay gutay na ating global resume at profile. Bawal din ang mangmang. Bawal ang walang alam tungkol sa kasaysayan ng ating bansa, ng Asya, at ng mundo. ‘Wag na bumili ng makeup, bagong model ng cellular phone, o sapatos, bumili nalang ng libro.
Sabi nga ni Charles Dickens, “It was the best of times, it was the worst of times.” (A Tale of Two Cities)
Wala na tayong magagawa e sa panahong ito tayo nabubuhay kung kailan bawal ang magpahandusay nalang sa katangahan.
Actually, it’s not because we’re poor that’s why we’re enslaved. But we are enslaved because we have a poor spirit.
And we have no time to procrastinate or meditate. This is an emergency. I repeat. This is an emergency. I repeat. This is an emergency. Malapit nang sumabog ang bomba ng ATING kamangmangan. I repeat.
April 9th, 2009 at 08:31 PM
Magandang Hapon po sa inyong lahat!
Ang sakit po talaga ng katotohanan dito, noon hangang ngayon.
Kailangan nating unti-unting baguhin ngunit ang tanong paano? Paano ba natin ito mababago?
Ang daming nagkakalat na mga teen na lalaki at babae na nagyayakapan pati sa daan. Hay nako po grabe po talaga. Bakit po ganito nakakalungkot po talaga.
O how I’d wish na paggraduate ko hindi ganito ang aking abutin ulit kung saan ang mga kabataan ay parang pupunta ng prom. Hay, grabe po talaga…
April 9th, 2009 at 08:50 PM
Isa itong nakakalungkot na katotohanan. Isipin nyo na lang, ang mga batang yan ang magiging kinabukasan ng Pilipinas. Tama ang nagsulat nang sinabi nyang kasalanan ito ang media, mga magulang (kasama ang eskwelahan), simbahan, mayayaman, gobyerno, at ating mga SARILI.
Ang pinakamagandang simula ay ang pagbabago sa ating mga sarili at sa pamilya. Ayusin muna natin ang kalooban natin para maipasa natin ito sa kabataan na susunod na henerasyon. Magsimula tayong magsakripisyo at tignan kung ang ginagawa natin ay makakabuti sa ating bansa. Oras na para maintindihan nating lahat na ang Pilipinas ay ubod ng yaman. Magagaling tayong mga Pilipino. Ang problema ay hindi tayo marunong magsakripisyo; masyado tayong nakatingin sa mabilisang pagasenso. Ang problema ay hindi natin nakikita ang yaman ng Pilipinas; mas gusustuhin pa natin magtrabaho sa ibang bansa kaysa anihin ang ating napakagandang lupa. Ang problema ay ang masyadong pagiging depende natin sa gobyerno; totoong napakalaki ang corruption sa ating gobyerno, pero pag ikaw ba ang inilagay sa pwesto sigurado ka bang hindi ka rin mangungurakot. O baka naman sa opisina mo ay nagcclaim ka ng overtime pay kahit wala kang ginagawa. Sino ka para sabihing hindi ka magiging kurakot sa pwesto kung sa maliit na bagay ay hindi ka pala mapagkakatiwalaan.
Ayusin muna natin ang ating sarili bago ang lahat. Maging ekselente tayo sa ating mga trabaho. Maging tapat tayo sa ating kumpanya o eskwelahan at sa mga namumuno dito. Maging ehemplo tayo sa susunod na henerasyon.
April 9th, 2009 at 08:51 PM
Isa akong nanay at naniniwala ako na ang mga magulang ang may pinakamalaking responsibilidad sa lahat. Sa pamilya kasi nagsismula ang lahat. Kung tama ang palaki ng magulang, tama ang lakad ng anak. Dito nag-uugat ang lahat ng problema ng bansang Pilipinas. Hindi tayo napalaki ng tama ng ating mga magulang. Ang estudyante na gumagradweyt ay umaastang mga “karengkeng” kasi mga magulang mismo ay mga “karengkeng.” Sa kamusmusan pa lang ng anak nag-uumpisa ang “karengkengan” ng mga ina. Makikita ito sa mga damit na pipapasuot sa mga anak. May mga ilan na ang mga anak na lalaki ay sinusuotan ng mga damit pambabae sa kagustuhan na magkaroon ng anak na babae. Maraming mga anak ang hindi na natuturuan ng values ng mga magulang dahil sa kabisihan sa trabaho…Malalim ang ugat ng “pagkakarengkeng” nating bansa!
Mga kabataan, ito na ang inyong pagkakataon na ibangon ang bansang ito…Kaming mga magulang ay konti na lang ang oras na igugugol sa mundo. Nasa sa inyong mga kamay ang pagputol sa isang sumpa ng kahapon – sumpa ng pagka-alipin sa mga bansang sumakop sa ating bansa.
April 10th, 2009 at 03:10 AM
True. So true. and it is painful as much as it is heartbreaking.
April 10th, 2009 at 03:13 AM
Letty Bandayrel: I totally agree with your query?
Now what shall we do?!?
Rhetorics help us wake up to the mess we’re in, but won’t solve the problem.
Ano ang solusyon?
April 10th, 2009 at 05:23 AM
“…Indeed, SO MANY OF US WOULD RATHER LIVE ON OUR KNEES.
And in our HUNGER, WE WOULD RATHER BEG AND OBEY THAN STAND AND COMMAND!
In the end, what ails us most is our COLONIZED MINDS, Our FAILURE to SHAKE OFF the COLONIAL HANGOVER and what it has done to us, cripples our way of thinking, affirm OUR SENSE OF INFERIORITY which festered in us long after the actual colonial shackles were gone.”
-F. Sionil Jose
Kung susumahin, ang etika, kultura at sistemang sosyal (mapababae man o lalaki)ng bansa ay bunga ng ating mga napulot noong panahon pa ng pananakop ng mga kastila, Kristiyanismo ang pinag-ugatan! pero wala naman ata tayong napulot na maganda rito kahit na sandamakmak ang makikita mo sa nasabing pananampalataya!
We Filipinos are shallow and we are Christians, most of us, without profound knowledge of Christianity itself. Nakakaasar isipin, lahat kasi ay dahil sa poverty of our spirit.. etika na kasi ang usapan dito!
this blog is a symbol of Filipinoness in outrage! atleast mayroong isa sa libo-libong blog na pulos kaartihan, ka-emo-han, at ka-bobohan ng mga di nag-iisip na kasalukuyang mga pinoy, ang kontra- pelo at tumatayong matino.
Hindi dapat NATION OF SERVANTS ang tawag sa atin! NATION OF ILLITERATES dahil kahit anong pag-aralan natin lumalabas sa kabilang butas ng tainga natin at mistulang kukoteng-hangin lamang ang nakararami sa atin.
Minsan napapaisip ako, ARE WE WORTH REDEEMING AT ALL?
MORS IRAE, OTUS MALI “The death of outrage is the birth of evil.”
April 10th, 2009 at 07:59 AM
Regarding Iska’s post:
I don’t think that true Biblical Christianity is the root of all our problems as a nation (but I can’t blame people for thinking that way). I say that SPIRITUAL ABUSE is one of the main factors why we Filipinos developed “a poverty of the spirit”. The friars used their spiritual authority to threaten our ancestors with the fires of hell in order for the Filipinos to stop questionning what they were teaching so that they may usurp our country’s resources. Depriving the Filipinos of education was one of their means of control. Their threats of eternal damnation if we don’t buy this or that indulgence is not the “Good News”, and therefore, has nothing to do with Biblical Christianity. Rather, what they taught us was a form of religion that never transformed anybody’s lifestyle, which is why you have a lot of people here in the Philippines who don’t feel any remorse for being “kerengkeng”, lazy, materialistic and shallow despite their religiosity.
April 10th, 2009 at 11:35 PM
Simon,
The issue is not actually about the make-up. The issue is actually about the wrong focus of our students (youths) here in the Philippines. Why go to the letter that killeth instead of going to the spirit that giveth life? There’s a message behind the words of this entry, let’s read through. Basahin mo ang mensahe sa likod ng sinusulat dito. Silipin mo, hukayin mo, dive in, plunge.
Yes, galit na talaga ang brownraise.org sa katotohanan na ang ating mga kabataan ay imbes na mag-aral ng mabuti ay inuuna pa ang pagpapaganda. Di masama ang magpaganda pero kung ito nalang ang ‘end all and be all’ mo, lalo na’t nag-aaral ka pa, dun nagiging masama. Di nga masama ang magpaganda pero dahil sa sitwasyon ng bansa natin ngayon para sa akin masama na ito para sa ating mga kabataan. EMERGENCY NA NGA TAYO. Kailangan natin ng 360 degrees na pagbabago kasi our culture is damaged. Di ba pagmay emergency dapat drastic measures ang gagawin ng isang grupo o tao?
Tapos, si Rizal mismo ang nagcomment tungkol sa mga kababaihan natin. Tanungin mo pa si Rizal ganito rin ang sasabihin niya. You will meet Rizal not in Luneta but in Leon Ma. Guerrero St., corner The First Filipino building, sa tapat ng Noli Me Tangere restaurant at Hotel El Filibusterismo.
By the way I’m also a woman, and I think for now Filipino women should buy more books than make-up kasi nasa state of emergency tayo. Look at PM Margaret Thatcher,PM Angela Merkel, Dr. Josette Biyo, halatang di nila priority ang make-up kaya naging women of substance sila. Ang question diyan hindi tungkol sa make-up kundi tungkol sa priority. Kung Pilipina ka, ano ang unang mong bibilhin: eye lash curler o libro? I think that’s just it. Our women have become anemic na kasi these days; anemic sa espiritu at puso at utak.
Lunukin na natin ang ampalaya shake (with suka) na handa ng brownraise.org. All the way down! For the Philippines!
April 11th, 2009 at 07:14 AM
Nagdito ako sa japan ngayon at nakikita ko din pagiging marangal ng mga hapon sa lahat ng ginagawa nila at kagandahang asal na pinakikita nila. Igagalang kanila kung ginagalang mo rin sila. Mataas ang pagalang nila sa sarili at sa ibang tao. Sa atin ang respeto o pagalang ay nililimitahan lang sa pagalang sa nakatatanda. Pag sanay kang mag mano at mag sabi ng po at opo magalang kana. Hindi na isinasama ang respeto sa kapwa, sa kapaligiran, sa batas at sa sarili. Ang mga bagong graduate sa atin ay marunong gumalang sa nakatatanda, ngunit walang pag galang sa kapaligiran sa batas at sa kapwa. Kaya ang nakikita natin sa sosyalidad ay maruming kapaligiran, maruming politika, mga batas na di sinusunod, di pag kakaunawaan ng isat isa at mga mamamayang mababa ang tingin sa sarili. Kaya ang imahe ng mga Pilipino ay hindi kagalang kalang dahil hindi natin ginagalang ang sarili nating bansa. Ang mga graduate sana nato ang pag asa ng ating bansa ngunit mukang dumadagdag lang ang mga ito sa bilang ng PASAWAY lalung nagpapababa sa dangal ng ating lahi. RESPETO sa bansa at sa sarili ang kaylangan ng mga Pilipino para tumaas man lang ang imahe ng Pilipinas sa mundo
gusto ko lang din mag comment sa sinabi mo tungkol sa pag memake up ng mga kabataan sa ating dahil laganap din naman yan dito sa Japan ngunit di naman sila hinuhusgahan bilang prostitute. Kung tutuusin mas liberated pa ang kabataang hapon kumpara sa Pinoy. Sana huwag na tayung maging mapag husga sa kapwa natin dahil isa yang sa nagiging problema ng mga Pilipino na paninira sa kapwa. Puro komento kahit di alam ang tunay na istorya.
April 12th, 2009 at 03:43 AM
To miraluz ,
Could you please read again the blog and other comments?
The SOLUTIONS were already presented..All we have to do is to apply it in ourselves…
Ang kailangan lang naman natin ay baguhin ang sarili natin(by the grace of God)..we must learn to LOVE OUR DYING COUNTRY..LOVE OUR FELLOWMEN..LOVE OUR FILIPINO RACE..
AND…we must STUDY ,STUDY ,STUDY!
April 12th, 2009 at 08:53 AM
to anastasia,
ang aking tinutukoy ay ang pangkasalukuyang kristiyanismo na ‘isinasabuhay’ ng nakararaming Pilipino. Sa panahon natin ngayon, wala nang mga kastila o prayle na itinatago ang katotohanan sa atin, lahat ay malayang nakakakuha ng edukasyon na karapatan ng bawat Pilipino batay sa Konstitusyon, lahat ay malayang bumasa ng Bibliya para malaman ang katotohanan o suriin kung tama pa ba ang tinuturo ng mga pari sa simbahan at ang mga kaugalian na mayroon ang relihiyon. Kung ganoon ba mula noon hanggang ngayon hindi pa rin tayo nakakawala sa tanikala ng kolonyalismo? oo. ano ang saysay ng ‘edukasyon’ at ang kasarinlan na dulot nito kung hindi natin ito gagamitin sa bawat sulok at hain ng ating buhay?
Ang punto ko kasi ay ito, WE ARE THE ONLY CHRISTIAN NATION in Asia and yet WE DON’T ACT LIKE CHRISTIANS as described in the Bible! Bible has a better philosophy than Confucianism, Buddhism and even Hinduism! At ang mga nabanggit na relihiyon, lahat sila mula dito sa Asya kaya ang mga Asyano kasama tayong mga Pilipino ay pinagpala sa aspetong etikal na makakasangkapan natin sa paglago tulad ng nagaganap sa China, Korea, India, atbp.
Tama si 110th Filpino, sa tingin ko higit pa sa mga pergamino at panawagan ang ipinahihiwatig ng Blog na ito. Sabi nga ng pinaka- maimpluwensyang intelektuwal sa School of thought ng Liberal Nationalism na si Giuseppe Mazzini, “You are MEN before you are CITIZENS…”
April 12th, 2009 at 04:13 PM
Magandang Araw po sa inyo Gg/Gng Arsbro,
Marami pong salamat sa inyong komento. Salamat naman po at may Pilipino pa pong nakakakita po ng ating suliranin bilang isang bansa.
Nais ko lamang po bigyang liwanang ang patungkol sa “make up” at “Japan.” Ang Japan po at ang kanilang kasaysayan ay taon ko nang pinag-aaralan. Tama po kayo. Mas matindi po silang mag-make-up kumpara sa atin. Sa kanila pong kasaysayan, isang halimbawa ay ang pag mi-make up po ng kanilang mga “geisha” (women skilled in japan’s classical arts who gave entertainment and intelligent discussions with samurai warriors) nuong panahon ng feudal japan na sinimulang po nuong Kamakura period nuong 12th century.
Nanggaling na rin po ako ng Japan (Kyoto at Tokyo). Ang Harajuku ay kilalang kilala sa buong daigdig. At sigurado po akong nakita nyo na rin po ito.
Anu po ang aking ibig sabihin? Ang make-up po sa Japan at make-up po sa Grade 6 na mga graduates natin ay di po magkatulad. Ang Japan po ay nakapag-produce na ng TOYOTA, SONY, MISTUBISHI, at sandamakmak ng mga mahuhusay ng mga produkto. Tayo po ay walang nagawang kotse (kahit po kasi ang Malaysia ay may Proton, ang China ay may Chery at ang India ay may Tata). Ang Hapon po ay hindi kilala lamang sa make-up, sila po ay kilala sa chanoyu, origami, ikebana. Ang code of conduct na tinatawag po na “bushido” sa Japan ay leganday sa buong daigdig. Mag make-up man po sila, BAWING-BAWI naman po sa kanilang kultura at accomplishments bilang isang bansa. Ibig sabihin po ay ang make-up ay di po kanilang “puno’t dulo” sa kanilang mga buhay. Di po katulad dito sa atin ngayon na ang ating mga kabataan ay tumutulad kay Paris Hilton, at Gossip Girl.
Wala pong masama sa make-up. (Ako po mismo ay di lumalabas nang di naka make-up papasok ng trabaho). Basta’t ito po ay nasa tamang lugar at tamang edad. Ang mga kabataan po ng Japan, by and large, ay dala ang pasanin ng kanilang bansa at kahi. WALA PO TAYO NUON… Pag-boboyfriend ang nasa isip ng karamihan sa ating mga youth…
More power po sa inyo at regards po sa ating mga kababayan dyaan sa Japan.
Sumasainyo,
Lipad-Lawin
April 13th, 2009 at 05:28 AM
Hi Iska! Thanks for the reply. I think na-gets ko na ‘yung point mo. Although I have reservations about labelling what a lot of Filipinos are currently practicing as “Christianity” but then again, that’s another story. Hopefully ay mag-post ang mga Brown Raise bloggers ng topic about that someday.
April 13th, 2009 at 09:27 AM
Habang binabasa ko ang blog na ito, sobra akong naiiyak, nabuburden ako. Isa akong babae at isa ding estudyante. Masakit mang tanggapin pero totoo ang mga nakasulat sa blog na ito. Hindi man ako nagsusuot ng mga mini skirts at “pekpek” shorts kung tawagin (dahil sa sobrang ikli ng mga ito) pero ito na ngayon ang sinusuot ng aking mga ka-edad na mga kababaihan. Salamat sa aking konserbatibong pamilya at kinalakihan na simbahan kung bakit ako ganito ngayon. Nanggaling naman ako sa isang public high school, hindi ko naman ito ikinahihiya kaya lang nakakainis din tingnan ang aking mga schoolmates na sobrang kakapal ng make-up (karamihan pa sa kanila ay nanggaling sa lower sections…hindi ko naman sila dinedegrade, sa akin lang sana ibuhos na lang nila ang oras na ginugol nila sa pagmemake-up sa pag-aaral).
Grade 4 yata ako nun nang sinabi ng adviser namin na domestic helper ang ibig sabihin ng “Filipina.” Nasaktan ako nung panahong yun pero ngayon ko lang naramdaman na para bang dinurog ang aking puso tuwing nababasa at naririnig ko ulit ang isyung ito. Naalala ko tuloy ang kapapanood ko lang na isang Chinese movie na pinamagatang “I Not Stupid” kung saan sabi nung kidnapper sa mayamang dinukot nila na hindi raw siya tulad ng isang masipag na Filipino maid. Ang sakit diba? FILIPINO MAID ang naaalala nila sa atin. Sa pelikulang ito ipinakita din na marami na ring mga kabataan Chinese ang hindi na marunong mag-Mandarin at karamihan pa sa mga Chinese adveretisements ay kailangan pang-itranslate sa Ingles. At marami pang ngang mga estudyante na ayaw na ng asignaturang nagtuturo sa kanila ng sarili nilang wika (Mandarin). Naihahalintulad ko din ito sa ating mga Pilipino. Filipino ang nationality pero nahihirapan sa Filipino. Nakakainis diba?! Ganito din yung iba kong mga kaklase nung elementary at high school, ang baba ng mga grades sa Filipino subject. Sabi naman nila sanay daw kasi silang mag-English sa bahay kaya nahihirapan daw sila sa Filipino. May kasalanan din naman ang mga magulang dito eh.
Nakakalungkot talagang isipin ang mga ganitong bagay pero pasalamat ako sa Brown Raise dahil napag-uusapan ang mga issues ng isang pagiging tunay na Pilipino. Kailangan kasi nating talakayin ang ganitong mga isyu para masolusyunan ang mga problema.
Sana dumami pa ang bumisita sa site na ito at magbahagi ng kani-kanilang kuru-kuro para magkaroon ng interaction ang bumibisita dito.
MOre power and God bless!
April 13th, 2009 at 11:12 AM
“To this end I shall endeavour to show your condition, faithfully and ruthlessly. I shall lift a corner of the veil which shrouds, the disease, sacrificing to the truth everything, even self-love for, as your son, your defects and weaknesses are also mine.” (Jose Rizal, Noli Me Tangere)–oh this passage reminds me so much of the brownraise.org
As the plot thickens in our saga of metadiscourse in this “glory of the websites” blog entries, I have two observations:
1. This site bears the heart of Jose P. Rizal for our nation; and
2. There are two kinds of Filipinos:
a. those who already bear the heart of Rizal for the Philippines; and
b. those who do not bear the heart of Rizal, yet and continue to shroud the disease of our country with the veil of their own ignorance, denial, pride, vice and etc., which hinder them to grasp the spirit of nationalism.
Let us always go back to Rizal. Let us study his life and works. Let us try to grasp why and how he DIED for us Filipinos. We don’t KNOW anything about nationalism if we don’t know Jose P. Rizal. We won’t know Rizal if we won’t read and study. Until we discover who Rizal was and is, our lack of nationalism will stay with us even to our graves.
“If Filipinos read more about the national hero, they would not only get to know Rizal, but understand themselves better. One quick way to do this is to read Leon Ma. Guerrero’s “The First Filipino”. (Ambeth Ocampo, Historian, Biographer, Columnist)
In “The First Filipino” you will learn how Rizal: 1. thinks;
2. prays;
3. writes;
4. treats his peers;
5. decides about his life;
6. chooses his vocation;
7. devotes time for his passion;
8. mends his broken heart
9. refocuses his attention when distracted;
10. dreams for his country
11. fights for our dignity; and
12. and looks at his own failures and triumphs.
And You will also read there–how he desires for our Filipinas to be intellectuals not beauticians.
April 13th, 2009 at 04:26 PM
yeah! im also hoping for for such post and topics!:)
April 13th, 2009 at 10:04 PM
It’s as if every word in this entry (and the previous one) is a newly sharpened pencil stabbing my heart. Oh, but I thank God for the pain. I thank God for allowing me to bleed for my country; for being able to feel remorse, not towards Filipinos, but towards what we’ve become; and for making me a solution rather than a problem to my country – someday.
I agree that this is indeed – an EMERGENCY! It’s alarming when 5-year old girls wear something that could pass of as indecent if suited for women. It’s alarming when a teenage boy’s concerns are not anymore computer games or sports, but what to feed his 2 year old daughter. It’s alarming when regard for romance novels is higher than that of Rizal’s. It’s alarming when politicians become celebrities, and celebrities become politicians. It’s alarming when schools become the foundations of corruption and grounds for prostitution. It’s alarming when we feel apathetic to the future generations by concluding that there’s no hope for this nation and that we should let our present situation be. “E kelan pa aasenso ang Pilipinas? Kapag patay na ko?”- It’s alarming when questions connoting a high concern for self rather than for others are the outbursts of young professional adults today. It’s alarming when vision looks as if perished. It’s alarming when a country abounding with milk and honey (not to mention gold), is blinded with “greener” pastures; not to mention the government’s commendation for remittances, thus making it the number one solution for unemployment. And the list goes on…
Although, this phrase could still stand true: there’s always room for improvement; more so, a chance for a better nation. It’s never too late to wake up. If not tomorrow, a year after that, or even a decade after, one thing’s for sure, if every Filipino would love the Philippines, how can we go wrong? How can we not win?
April 14th, 2009 at 05:05 AM
Sa tingin ko tama lahat ng nabasa ko pero hnd lahat meron ding mali,, pero sana mag-silbing aral to sa mga kabataang tulad ko di pa nmn huli ang lahat may pag-asa pa Gising na pilipinas pakita natin na hindi tau ang nahuhuli!!
April 14th, 2009 at 08:11 AM
its a sad and true story. we need to start moving before we start losing the view… LET US ALL START NOW. Enrol into a Masteral, probably a second degree, innovate, create and be motivated to help the FILIPINO. Create jobs if you must. LEt us not give up. LEt’s Go!
Let us do it now.. RIGHT NOW.
April 14th, 2009 at 10:38 AM
Bakit ang Hong kong at singapore, hindi naman gaanong nabiyayaan ng likas na yaman pero maunlad? Bakit ang mga hpon bobo mag-English pero maunlad? Sa pilipinas kahit bawal magtinda sa sidewalk, may nagtitinda kahit bawal magtapon ng basura kung saan-saan, meron pa ring tapon ng tpaon. paano pa kaya uunlad ang bansa natin n’yan?
-BO
April 14th, 2009 at 11:27 AM
“It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it
was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of
Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing
before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way–in short, the period was
so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for
evil, in the superlative degree of comparison only.” (A Tale of Two Cities, Charles Dickens, p.7)
This passage sounds so familiar! This is OUR worst of times, this is OUR best of times.
Two years after Dickens wrote the novel (1859), Rizal was born (1861). And Rizal wrote the Noli 26 years after. Tsk. Tsk. Tsk. Indeed, literature and ideologues have no borders. Then…121 years (2008)after came the BrownRaise.org. It’s just like the four seasons or the hands of time; there’s a time for everything under the sun! Now–is our time to wail, lament, and toil for our country’s sake.
April 14th, 2009 at 10:43 PM
.Yah..WE MUST START MOVING..
KAILANGAN NA TALAGA NATING KUMILOS!..not tomorrow,not next day,not in the future..but RIGHT NOW!!
We Filipinos,especially to my fellowYOUTHS,WE MUST STUDY,STUDY,STUDY!..Kailangan na talaga nating mag-aral ng mag-aral..Sabi nga ni Rizal”Ang mga kabataan ang pag-asa ng bayan” ..As a student,WE must do our VERY BEST in everything we do.We must take our studies seriously to raise again the DIGNITY and HONOR of our beloved country..Huwag nating sayangin ang mga ipinaglaban ng ating mga bayani lalo na ni Rizal,para sa ikabubuti ng ating bayan..Sobrang pagmamahal at sakripisyo ang inialay at ibinuhos niya.”LEARN,LEARN,LEARN AND THINK MUCH ABOUT WHAT YOU LEARN.LIFE IS A VERY SERIOUS MATTER.IT GOES WELL ONLY FOR THOS WHO HAVE INTELLIGENCE AND HEART”-by Jose Rizal..
Hindi na uso ang pa-cute dito.Hindi na rin uso ang magkamali dahil nasa EMERGENCY na nga tayo..Kung ang isang pasyente sa ospital ay ang nanay mo at siya’y naghihingalo na,may gana pa ba tayong magpaganda?magchismisan?o gumawa ng mga bagay na walang ka kwenta-kwenta?..’Di ba,magpapanic tayo?..Iyan ang Pilipinas,ang bansa natin na naghihingalo na at umiiyak na himihingi sa atin ng tulong…Nagmamakaawa na siya’y ating mahalin,alagaan at bigyan ng importansya..
So let’s start to make a difference right now!We MUST PROVE TO EVERYONE THAT WE FILIPINOS ARE NOT “BOBO” and we can stand in our own!WE MUST MAKE A BIG IMPACT TO THE SOCIETY AND TO THE WHOLE WORLD IN A SIGNIFICANT AND EXCELLENT WAY,PARA DARATING ANG PANAHON NA SILA’Y HAHANGA SA ATIN AT THEY WILL REALIZE THAT WE ARE NOT A NATION OF SERVANT!
LET’S AIM HIGH!!LET’S RAISE OUR BROWNRAISE!!
April 15th, 2009 at 06:01 PM
nakakainis talagang isipin na iba na talaga ang bansa natin ngayon! kung dati rati ay nairerespeto pa ng mga pilipino ang kapwa at kapaligiran, ngayon nawawala na ang paggawa ng ganong mga bagay. sobrong nakapanglulungkot isipin na mas malala na ngayon kung pano kumilos ang mga kapwa nating pilipino!!!.
kung pwede nga lang na mas mapaayos pa natin ito pero kung ganito nang kalubha ang nakikita natin sa ating paligid, pwede pa ba talaga nating maayos ito?
kumilos tayo lahat mga pinoy. mas gugustuhin ko pa na mag-aral kaysa puro kolorete at kaartehan ang iasikaso.
hindi ba’t sabi ni rizal na “Ang mga kabataan ay ang pag-asa ng bayan”. hindi na totoo dahil marahil ngayon ay mas puro kaartehan nalang at pagiging “karengkeng” ang ginagawa ng ibang kabataan ngayon.
kailan pa kaya to natin mababago?
kikilos ba tayo pag huli na? hindi! kundi dapat tayo kumilos NGAYON mismo!!
April 16th, 2009 at 08:25 AM
nakakaiyak naman ang nangyari sa kababaihan na mag gra-graduate… para silang nasa beauty pageant….. at eto pa… noong nakita ko ang mga japanese na nag gra graduate, na shock ako!!!! sayang talaga ang pilipino….. kaya……
ITAAS NATIN ANG ATING BANDILA AT IWAGAYWAY!!
TAAS NOO KAHIT KANINO!!!!
AT SABIHIN NATING “AKO AY ISANG LAHING KAYUMANGGI!!!!
April 16th, 2009 at 12:30 PM
This is a sad reality. I remember walking down the streets of Binondo and I notice that all of shops there are owned by Chinese with Filipino workers on it, but the saddest part is that these chinese owners doesn’t even show trust nor respect to their Filipino workers, they wouldn’t allow their workers to get near the cash register. I don’t know if they had a bad experience with their workers which made them feel this way but it just sad. You go to Tutuban and its the same scenario, the Genuine instik are the owners and the workers are happy earning 150 pesos a day working from 9 am to 9 pm. You go to Boracay and other famous tourist destinations, the ones who invest and develop these places are Americans and Eurpoeans and again the workers… who else? the poor Filipino whose contented with what they are being offered (having a philosophy in mind that this is better than nothing)
Nasaan na ang ambisyon ng kawawang si Juan? Nakuntento na tayong maging alipin sa ibang bansa at maging alipin sa sarili nating bansa.. Napakasaklap.. with all our potentials and God given talents! This is a very sad reality… but its never too late, we still have our chance with the young generations in our country.. as long as we plant the right seeds, we may still see our country rising and being acknowledge.. not as a nation of servants but a nation of leaders!
April 17th, 2009 at 02:45 PM
Nakatutuwa at nakalulungkot. Nakatutuwa dahil, sa wakas ay may pumupuna (nang may malasakit) sa ating bali-balikong pag-iisip. Maraming salamat po sa pagwawasto at marapat na ipagpasalamat na kapwa rin natin ang nagwawasto. Nakalulungkot nga lang na kung ano ang “ate” ay gayundin si “bunso” mula sa pagpili ng paglalaanan ng panahon at ng lahat pang kaakibat nito. Sana’y mahimasmasan ang ating mga “bunso” at lalung-lalo na ang ating mga “ate”. Naranasan ko rin ang kung papaanong maging bunso at alam ko kung papaano ang mag-hirap ang damdamin kung sa pagdaan ng panahon ay tumataliwas na ang iyong pananaw sa pananaw ng minamahal mong “ate” sa kung anu-ano ang dapat pahalagahan. Ngunit natutunan ko rin na hindi maaaring hindi ako mamili at mamili ng mabuti. Alam ko rin kung papaano ang maging “ate” at nawa’y hindi ako mawalan ng tapang alang-alang sa ating mga *minamahal* na bunso.Hindi ko makalimutan ang mga katagang binitiwan ni MK Ghandi na ang pagbabagong ninanais nating makita ay ang pagbabagong marapat na maganap muna sa ating sarili.
April 19th, 2009 at 06:32 AM
noong ako ay nasa high school isang malaking kahihiyan kapay ang guro ay tumawag para sa recitation at ang estudyante ay hindi makasagot. ngayong ako ay nagtuturo…kadalasang maririnig sa mga estudyante ang sagot na ” pass muna maam” or ” no idea maam”. nakakalungkot.
April 19th, 2009 at 06:52 AM
Tindi namang site yan! Nakakainis talaga!
Akala niya basta2x na lang niyang maliitin ang mga Pilipinong pinay… Pero sa bagay sang-ayon naman din ako sa kanyang mga sinasabi, kasi na obserbahan ko na rin yan… lalo’t lalo na dito sa mindanao…. Sa Doties Place pa lang… may makikita ka nang mga amerkanong nag papakain sa loob mismo ng kainan sa Doties Place isa pong pamilya… Siya nga pala, ang Doties Place po ay isang hotel…
Talaga na mang para na talaga silang mga hari kasi ang nag aalaga sa kanila ay mga pinay at halos ariarian nito ay basta2x na lang binibigay basta lang may kapalit SALAPI! Nagmumukang PERA na talaga tayo para sa kanila!
Ayaw na ng mga Asian country sa atin kasi tayo nlang ang isang race na hindi mahal ang sariling lahi…. Pilit po nating maging kagaya ng mga puti at mapalapit sa kanila!
No wonder Anthony Bourdain said plainly, that the central problem of us Filipinos, is that we’re “too damn nice.” In short, we are LACKEYS. Tulo-laway tayo sa mga puti. That’s why Asians cannot accept us. Isa tayong kahihiyan…
April 19th, 2009 at 04:05 PM
sadyang nakakalungkot makita na ang babaw ng pagiisip nating mga Filipino. Ni hindi nga natin alam kung ano nga ba talaga ang kahulugan ng ating Bayan at mga simbolo nito. Tapos wala pa tayong inisip kung pano masasatisfy ang mga sarili natin – wala taung inatupag kundi ang mga matiryal na bagay.. Kaya naman di nakakapagtaka na tadtad tayo ng make-up at beauty product dito. Mapalalaki nga eh gumagamit na rin. Para man lang matakpan ng kagandahan ang kababawan. Higit pa dun ay ang nakaka-nginig ng buto at nakaka-putok ng tigyawat ang paguugali nating mga Pinoy – sa totoo lang. Tayo nga lang ang lahing nangaalipusta sa kapwa! Ang nakakalungkot pa parang hindi mabago-bago.
Bayan wala sa ganda nga mukaha o damit ang sagot, sa talino man di natin matityak ang kasagutan. Ayon nga sa isang kwento sa Michigan, sa isang kalsada may isang nagaayos ng sasakyan for several hours. But he can’t fix his car no matter what he does. Until this man came and take a look. And just for a few minutes the engine starts and the car was ready to go. The owner of the car out of amazement asked how come you fix my car? It took me hours and nothing happened? and you for just a few minutes you fixed it. Then the man replied, I’m Henry Ford, I’m the creator of that car, so I know how to fix it. (so gawa din tayong sasakyan – kaya rin natin yon!)
Tayong mga Filipino, anu’t ano man ang magyari kailangan nating magpaayos sa nagiisang may Lalanga. Hindi lang bilang isang indibidwal, hindi lang bilang isang pamilya higit sa lahat bilang isang bayan – bilang Kanyang bayan.
April 19th, 2009 at 08:11 PM
maraming salamat po
sana hindi magtagal maunawan at isa puso ng bawat Pilipino ito.
waaa! pati paaralan silaw na sa kayamanan
sana makapagmasteral at doctorate ako!
April 20th, 2009 at 03:01 AM
AY grabe po pala talaga ang tingin ng mga PUTI sa atin!!!! Pag po nagcheck kayo ng youtube ang daming mga videos na naghahayag ng mga opinyon ng mga PUTI maging mga kapwa ASYANO natin kung tayo po ba talaga ay ASIANS. Itry po ninyong hanapin… ang mga titles po ay “ARE FILIPINOS REALLY ASIAN?” nakakaiyak… Meron pa nga pong “HOW TO BE A FILIPINO” at ang papangit po ng mga videos… may mga nagsasayaw ng mga hindi kanais nais na sayaw.. GRABE.
April 21st, 2009 at 06:09 PM
alam nio po sa tuwing nagbabasa ako ng thebrownraise.org mapa blogs, features, at maging comments, di ko maiwasang maihalintulad sa paglalakbay sa isang madalim na tunnel may nakikitang ilaw sa dulo. Ngunit ang nasalikod pala ng ilaw na’to ay isang rumaragasang tren.
Sadya pong pagpatuloy po tayong lumalaban sa kung ano po ang nakikita nating tama ay di maiiwasang may mga taong di makaunawa sa ating adhikain.
Ang lakbayin po ng BrownRaise ay talaga naman pong madilim at napakahaba. Ngunit anu’t ano pa man – we are Brown and we will continue to rise… Kayumaggi tayo at patuloy tayong babangon!
kaya naman sa mga author ng BrownRaise, salamat sa mga di matatawarang pagbabahagi ng inyong saloobin at nawa’y patuloy po kayong pagpalain ng ating Panginoon.
April 22nd, 2009 at 07:11 AM
I’m deeply saddened with what’s happening with us Filipinos but it’s NOT TOO LATE.This is the time to shine in this dark times.Let’s EXCEL in whatever we do.We have a country so rich in natural resources,let’s preserve our forest and cultivate our idle lands.Let’s create jobs to help the jobless,provide livelihoods, scholarships grants and so on.Think of better ways to improve the lives of our race,its the only country we have.
April 22nd, 2009 at 11:23 AM
Tindi namang site yan! Nakakainis talaga!
Akala niya basta2x na lang niyang maliitin ang mga Pilipinong pinay… Pero sa bagay sang-ayon naman din ako sa kanyang mga sinasabi, kasi na obserbahan ko na rin yan… lalo’t lalo na dito sa mindanao…. Sa Doties Place pa lang… may makikita ka nang mga amerkanong nag papakain sa loob mismo ng kainan sa Doties Place isa pong pamilya… Siya nga pala, ang Doties Place po ay isang hotel…
Talaga na mang para na talaga silang mga hari kasi ang nag aalaga sa kanila ay mga pinay at halos ariarian nito ay basta2x na lang binibigay basta lang may kapalit SALAPI! Nagmumukang PERA na talaga tayo para sa kanila!
Ayaw na ng mga Asian country sa atin kasi tayo nlang ang isang race na hindi mahal ang sariling lahi…. Pilit po nating maging kagaya ng mga puti at mapalapit sa kanila!
No wonder Anthony Bourdain said plainly, that the central problem of us Filipinos, is that we’re “too damn nice.” In short, we are LACKEYS. Tulo-laway tayo sa mga puti. That’s why Asians cannot accept us. Isa tayong kahihiyan…
April 22nd, 2009 at 07:26 PM
A blog that talks about on Pilipino women. So true yet so sad.
They were meant to be better, smarter than Men yet a lot of them fall short to their guy’s smooth talk and his “diskarte” that got her pregnant in an early age..There’s a lot of these cases here in our area.
I’ve adored Japan for it’s animation and ability to make old-school new school. Their way of looking at Graduation is remarkable and yet there are a few like it here. Not exactly like it but a few instituions and a few students still respects the graduation ritual.
I do agree with the part that suggests that we should also blame ourselves for what’s happening here. You can blame the government all you want but ask yourself what have you done for your country? Guess now I know what to say to my friend.
I love graduation. To be honest it a moment where I get to shine and be recognized since I never did during my class years. I respect the ritual and how important this is to every student’s life..While I’ll admit that I’m also expecting some “handaan” afterwards I still love this part of life of mine. And I miss it.
I want to be in the Animation industry. I believe that along Agriculture it’s a industry that can better harness our artistic assets..Though I’ll have to start with learning to draw and get artistic sense through web design..I’ll pursue this ideal and hopes that I can still pursue it.
So, you can’t make me take a Call center job anymore..I’m almost 25 and if I don’t pursue a career that I love then I’m done for.
April 23rd, 2009 at 06:58 PM
this is truly a heart breaking story to read. sa palagay ko tunay na malaki na ang impluwensya sa atin ng dayuhan na kung saan tayo mismong PILIPINO ay sinisira natin ang sarili nating bansa.. ang bawat kabataan ngayon talaga ay paarte, pagpapaganda ang nasa isip. samantalang ang mga academics nila ay pinababayaan na lamang. ang mga grades ay bumababa at pati na ang kanilang moralidad. hindi ba natin minsan naisip na respetuhin ang ating bansa sapagkat ito ang ating sariling tirahan?? kung natutu at lumaki tayo tulad ng pagpapalaki kay RIZAl, tila tayoy mamamayagpag sa buong ASYA bilang isang matatag na bansa.
sabi nga ni RIZAL na ang kabataan ang pag-asa ng bayan. sana naman ang mga kabataan ay mamulat na sa mga maling asal na kanilang nakasanayan at baguhin ito. maging produktibo sa paaralan ang sumungkit ng maraming parangal. hindi man siguro ito mangyayari agad-agad pero sana dahan-dahan naman.
April 27th, 2009 at 12:28 AM
subra naman tayong mga babae, dapat ibalik natin yong mga dating tradisyon ng mga Filino… mga babaeng mahinhin at may galang sa isa’t isa…… grabe talaga ang impluwensya sa atin ng mga taga ibang bansa..
April 28th, 2009 at 11:42 PM
Ipinapanalangin kong mula sa artikulong ito, mas maraming kabataang Pinoy ang maliliwanagan upang mapagtanto nilang kailangan nating ibalik ang yinurakang imahe ng ating bansa.
Hindi rin sana magmistulang mga pang-Amerikano’t pang-teleserye lamang ang mga nasa isipan natin bagkus para sa ating bansa simula ng magtatapos tayo sa bawat antas ng edukasyong ito’t mamulat sa katotohanang may pag-asa pa ang bansa natin at hindi nating kailangang gumaya sa mga mapanilrang ideyalismo ng kanluran at pairalin ang ating kaisipang bilang mag-aaral na hindi tayo takot na makipagsabayan sa iba’t-ibang lahi dahil kaya nating magtagumpay!
Matuto rin tayong iayon ang ating mga kilos at pananamit batay sa panahon atlugar upang maging kagalang-galang tayo.
April 29th, 2009 at 05:13 PM
“regarding anastasia and iska.” alam nyo kahit pagtalunan buong buhay nyo nyan walang mangyayari sa bansang pilipinas.e kung simulan natin mismo sa ating sarili ang pagbabago tingin ko may magbabago!!!
April 29th, 2009 at 09:02 PM
grabe naman po ito! nakakapunit ng puso. napakalaki ng responsibilidad ng ating mga magulang at mga guro. di biro ang kanilang dapat gawing laban para sa mga puso at isipan ng mga kabataan natin. kung walang laban sa puso mismo ng mga magulang, sobrang mahihirapan ang mga guro. pero di ibig sabihin na kung ganito na ang kalagayan ng ating mga kabataan ay pababayaan na lang natin sila. maraming salamat sa Brown Raise at sa mga kabataang naaabot nito at aabutin pa dahil tinutulungan nitong itataguyod ang mga katotohanang dapat maging pundasyon sa kanilang mga murang edad. ang ating bansa ay magiging sing-tibay lamang ng ating pinakamahinang mamayan…
May 1st, 2009 at 12:00 AM
masakit mang aminin, totoo po ito. we have become so hell-bent on being like foreigners and marrying foreigners that we have become indifferent when it comes to issues concerning our color and our race. puro kalandian na lang ang laman ng utak ng pinoy. ngayon, ang gusto na lang ng mga pilipina ay maging maputi. ni hindi niyo po maikumpara sa mga japanese students. damit pa lang, ayos pa lang, alam mong may respeto sa sarili at may pagpapahalaga sa bansa. tayo basta makuha ang attention ng boys. basta masabihang maganda. what good is beauty anyway? can beauty feed the hungry stomachs in the squatters’ area? do curly locks change the perspective of our fellow asians towards us? does an extra touch of mascara save us from cleaning toilets? of course not. tama po si Jose Rizal. at tama po kayo. we really breathe mordor air in this nation. toxic talaga! kaya sana MTM would continue their battle, their journey to show the world that not all Filipino youth will end up selling their bodies to whites or enduring seemingly endless curses from customers in a call center. and all of the Filipino youth must fight, study hard, be serious in order to change the course of our country and to create a new history for our nation. i believe our country has a great capacity to change, ayaw lang natin. Gusto lang natin na we stay in our comfort zones. but once we get out of the boat, the whole world will see na ang Lahing Kayumanggi, kayang lumaban globally at may puso para sa bansang sinilangan. more power brown raise! we will fight at all costs to save our nation from its sad situatuon. sana lahat ng kabataan ng Pilipinas mabasa ang mga blogs dito! it will be a great wake-up call.
May 4th, 2009 at 08:44 PM
Nakakaiyak at nakakalungkot tanawin at isipin ang mga nangyayari dito sa ating bansa. Hindi na natin mababago ang mga taong nasa kapangyarihan. Ang pag-asa na lang natin ang mga kabataan. Kung matuturuan sila ng magandang pag-uugali sa tahanan at paaralan, may pag-asa pa rin tayong aangat ang ating bansa.
May 4th, 2009 at 08:59 PM
Ang ating bansa natin ngayon ay nasa kadiliman. Madilim man pero kung magsisimula sa atin ang pagsisindi ng ilaw. Mag-aral tayo ng mabuti para sa ating bansa at maging excellent tayo sa lahat ng ating ginagawa. Hinay hinay ding liliwang ang lahat pagdating ng tamang panahon.
May 6th, 2009 at 01:28 AM
Sa nakikita ko.. as of now… kung ano kasi ang uso ganun tayu.. right?… sinu ba namang gusto maiba at maout of place.. ganun tayo magisip ngayon… we always want to please everyone around us… dapt laging patok.. but mind you… kahit anu pang gawin ng isang tao…. you cannot please everyone… laging merong difference yan… that’s what makes us different from each other.. we have our own perceptions and point of views… it’s time we make our own paths and stop following… we can make a change… but first… we must put into heart.. the difference between knowing what to do…and doing it…simple lang… kaya ba natin?
May 6th, 2009 at 05:29 PM
may pagasa pa sa ating bayan. habang merong mga taong tulad natin nananiniwala. hindi na natin mababago ang nakalipas ngunit malaki ang magagawa nating upang mabago ang ating kinabukasan. kulang ang mga kabataan natin ng magandang idolo nmagiging huwaran ng magandang asal. simulan natin sa ating mga sarili ang pagbabago, kung lahat tayo ay magpapakita ng magandang halimbawa sa ating mga kabataan darating ang panahon at babalik ang respeto sa atin ng mga dayuhan.
May 7th, 2009 at 01:59 PM
hmmmnnn..
nakakaiyak nmn..
Haizt, grabe na talaga generation natin ngaun..
Im so thankful kasi naging part ako ng org nito,,,..
when im done reading this blog,..sobra akong naburden sa mga kabataan ngaun..from now on,..ishashare ko sa mga classmate ko ang org na toh…
di ko masisisi kung bakit mga filipino girls ganyan na,..kaya dapat ngaun nila malaman..naiiyak ako kasi dami kong nakikita ganyang girls na inuuna guys bago pagaaral…pero alm ko may pagasa pa rin magbago hngat taung mga Filipino ay ngbabahagi sa mga kapwa Filipino ng tamang hangarin,disiplina at asal sa sarili…
Kaya mga guys,..ishare natin toh sa mga kbataan…
Dont be selfish,…ipabasa natin to sa knila…
Mahalin natin ang ating KApwa Filipino.
May 8th, 2009 at 07:32 PM
nakaka asar!! totoo ang mga ito, kulang sa pangaral ng mga magulang. ang sarap balikan ang nakaraan kung saan wala kang makikitang naka spagetti strap sa jeep at mga naka mii-skirt!! ang mga kababaihan ngayon ay kakaiba at kabastos bastos. kaya mataming nangyayari na hindi maganda na masisis sa makabagong sariling tradisyon na napasimulan na,:(
May 11th, 2009 at 07:25 PM
ang sakit po talaga sa puso ang balitang ito..
isa, dahil sa totoo at pangalawa, dahil sa wala tayong paki alam sa katotohanang ito. talaga nga pong pagmamahal lang sa bansa ang solusyon sa mga problema ng bansa natin..
salamat po talaga sa org po na ito at nabuksan ang mga mata namin sa kailan ng Pinas ngayon!
May 11th, 2009 at 11:12 PM
grabe po. sobrang nakakalungkot… dahil kagagraduate ko pa lang, at 90% ng batchmates ko sa hayskul ay nagtransform na sa pagiging hindi maipaliwanag na mga tao na nagfafashion show sa malls.at nung hayskul, excited ang lahat na magkolehiyo dahil ang usapan, ‘pag nasa kolehiyo ka na, puwedeng puwede nang mag-make-up, mag-BF, mag-party, kung anu-ano pa (istrikto po kasi ang pinanggalingan kong eskuwelahan), at siyempre, tumakas sa sobrang pagpupuyat, pagreresearch, at demanding teachers. Ito ang HS graduation namn ngayon.
Ang natitirang porsyento naman po ay masisipag na mga mag-aaral. ‘Yung tipong kahit na nasa kolehiyo na ay talagang pakamatay pa rin sa pag-aaral.’yung mga taong masasabi mong hindi basta basta ang pangarap sa buhay. Kaya lang, kapag nagkukuwento na ako sa kanila nung mga bagay tungkol sa bansa natin na talaga namang nakakatuwa (hal. Palawan, ang mga Igorot, ang kahusayan ng mga datu, atbp) ay walang nakikinig. ‘Yung mga naniniwalang may pag-asa pa ang bansa, mabibilang ko lang sa isa kong kamay. ‘Yung mga natitira, galit sa bansa o walang pakialam.
Ayan po. Ayan kami ngayon.
Salamat po sa post. Ngayon nalaman kong hindi pala normal itong pinagdadaanan ng henerasyon namin. Ibang-iba po pala ang mga Pilipinong kabataan noon. Nakakalungkot na naging ganito kami ngayon– sobrang layo. Walang wala po pala kami sa mga kabataan dito sa mga karatig bansa natin sa Asya. Mga talunan po pala kami. Nakakahiya.
Salamat po at ngayon natauhan ako. Wala pala akong karapatang magyabang sa mga pagpupuyat ko. Kulang na kulang na kulang pa. Hindi ko rin kailangang mainggit sa mga dati kong batchmates na masaya ang mga buhay dahil wala na pala kami, tayong karapatang magsaya.
Salamat po sa dugo at pawis ninyong nagsumikap na ayusin ang pag-iisip namin.
Sana, maabot rin po natin itong mga batchmates ko sa lalong madaling panahon!
May 14th, 2009 at 10:09 PM
grabe n2!!!!! tulad na tulad lng sa ibang school ng pilipinas. , matagal ko na ho tlga it2 nakita ngunit ngayon ko nalang ako nakapag coment. at ngayon ko lamang naalala ung kwento tungkol dun sa kaibigan ko po na nag hahanap at nag tatanong saakin anu saw ho pwede ko i suggest na kanta ng highschool musical sa GRADUATION daw nila kasi daw ho sila ay sasayaw, at yun ang gagamitin nilang tugtog sa kanilang seremony habang nag susuot ng mga medalya at iba pa…. grabe lang napakalungkot nakapanghihina,kawalang pag asa para sa ating bansa ng marinig kjo i2. grabe ngunit ako’y patuloy na lalaban at mangangarap para sa aking bansa at kabataan. Na dumating sana ang panahon na maabot natin ang kanilang mga puso, at mabago ang ating mga skwelahan.. maitaguyod nawa natin ang ating bansa sa kahirapan na darating ang panahon na may mga kabataan na lalaban at mag papakamatay para sa ating bansa. Napakasaklap lamang na marinig sa ating mga kabataan na ang mismong mga skwelahan ang nagiging masamang ihemplo sa ating mga kabataan., ang naisip ko lamang ho na paraan ay ako ho ay maging susunod na rizal para saaking bansa. MAy pasanin sa kanyang bansa at nag aaral ng mabuti hindi lamang sa salita..^_^un lamang po ang aking maibabahagi sa gabing ito salamat po.-dagohoy
May 20th, 2009 at 04:14 PM
tama ang nkasulat s blog n toh…i remember tuloy nun HS ako…un isang clasmate ko ndi xa nkagrad kc my failing grade xa pero nkapagcollege xa kc un tita nia teacher s school namin so obviously gumawa na lang ng paraan…
hay, nkakalungkot db?
June 23rd, 2009 at 05:58 PM
sabi nga, the only solution to our present predicaments is character transformation,which we all know takes a lot of time to achieve. The Filipinos would not accept that because we have already immersed ourselves to the thinking of Western culture which is all about instants.
Filipinos always want the easy way out, and when things get really tough, we’d rather turn our backs than stay to fight it off.
This is what really makes me sad, because this is not what Dr. Jose Rizal, and our other heroes, envisioned for us. This is definitely not what they taught us.
Its just sad, really sad.
June 25th, 2009 at 06:10 PM
Yah! I firmly agree. We ahould really go back to our past.To our history like other asian countries like us are doing. Some of us FILIPINOS do not respect each other even in their own family. It is really sad and horrible to think of. We should make our stand as really raised as brown people and we should be proud of it whatever happens. Western culture is now collapsing at this time because they already forgotten the leaders who really establish their country. But still, some FILIPINOS immerse themselves to the western culture which is obviously destroying our thinking. It really gave me a broken and destroyed heart that wants to explode. I’m sure Dr. Jose Rizal will make a move for it if he is alive.
It really hurts!…
A lot!…
July 1st, 2009 at 07:24 PM
“(Our audacity to talk about the lifestyles of the rich and famous when we are a struggling third-world country, where people scrub other people’s toilets abroad just to earn a decent living.)”
You got the bull’s eye. Mga estudyante hindi makaatim na makabili ng mga latest model na cellphones, ipods, PSPs, etc. to the fact that all of these luxurious things are made only for the rich. We are not a rich country in terms of economical status. So I just wonder why people can buy expensive gadgets that they do not really need and can take that their loved ones are working so hard to earn money in abroad when they are here and puro porma lang pero pag tinanong mo wala namang alam. Ipaubaya na lang po natin sa Japan, America and other rich countries ang mga ika nga, kakerengkengan kasi sila lang naman talaga ang may karapatang magmay-ari ng mga luhong tulad ng ganyan. Naiiba lang tayo dahil mahirap na nga tayo nakakabili pa rin tayo ng mga ganito at nagagawa pa nating pumorma at maglakad sa mausok na bangketa hahaha! Paano kaya yun?
Ngayon ko lang nalaman na ganyan pala ka-solemn ang graduation sa Japan, nakadisplay pa ang flag nila. I think it reminds them that all that they have learned from school should be offered back to their mother land. Naalala ko nung graduation namin noong HS ang mga nasa stage ay yung mga faculty members namin na nakaupo at ewan ko ba kung ano ang ginagawa nila dun samantalang ang Philippine flag ay nasa sulok. And mind you, sa isang prestigious school sa university belt ako grumaduate.
Anyways, thanks for the testimony, Ma’am and I hope that God blesses you as you continue to inspire other people’s lives.
July 2nd, 2009 at 04:25 PM
Hi Marico!
I just remembered what Rizal said to his best friend Blumentritt,
“Our youth should not apply themselves to love or… to speculative sciences; that is for the youth of the nations that are happy; we for our part, must all sacrifice something…even against our desires.”
July 15th, 2009 at 02:43 PM
kamakailan lamang habang binabagtas namin ang isang kalye dito sa palawan… nagulat kaming mag asawa sa nakita naming mga istudyante na umaakyat ng bakod para tumakas sa kanilang ekwelahan. nakaka-gulat… nakaka-inis…. bakit nila ginagawa ito at bakit ayaw nila ayaw pumasok sa paaralan?
pumasok kami sa isang internet shop… at nagulat kaming muli…. punong-puno sila ng bata at estudyante…
hindi sila nag-aaral… naglalaro sila ng ibat-ibang computer games…
bakit ganito ang nangyayari? bakit pinapayagan sila ng mga may-ari ng internet shop?
sinubukan kong kausapin ang staff ng cafe… ngunit ang sabi nila ay tapos na naman daw ang pasok at pwede ng maglaro…
nakakalungkot… pati ang matatandang dapat gumagabay sa kanila ay ang mga taong kumukunsinte mismo sa kanila.
August 1st, 2009 at 11:48 AM
that’s why I hate teenagers, dati may kasama kami dito sa bahay, maghahatid lang sakin sa school at magsusundo naka lipstick pa tapos ung pulbos ang puti-puti ang dami hindi na tuloy nagbleblend sa neck niya….tapos bumibili siya ng small na t-shirt, kasya nga sakin eh…kaya yung dating guard dun sa crossroad lagi siyang kinakausap and she always flirt with other boys, she even have 6 boyfriends…
Now, im becoming 13 on september and I promised myself that I won’t be like other teenagers…
Nung…I think June 24, showing ng Transformers 2, me and my dad watched it but there’s too many people and we’re separated by our sit and I’m sitting with dalawang magshota, isa sa aking kanan at sa aking kaliwa. And I saw the girl’s outfit…grabe!! bata ung katabi nila n0h….hay nako….If I were just older than them, mapagsabihan ko lng sila, I’m fine with it…
And I also have a friend, a 14 year old girl, she already have a boyfriend…she is always using her cellphone to txt with him and laging nakatelebabad even in midnights….
♥Kayumanggi-MJ♥
November 21st, 2009 at 03:09 PM
Talagang nakaka durog, wasak, saksak, sira ng puso pag tinignan nati ito. Para isipin na kinilala at nirespeto ang ating mga kababaihan noon bilang mga imahe ni Maria Clara, noon ang mga kababaihan na Pilipino ay sobrang Decente sa pagkilos at paggalaw, sobra sobra ang pag galang at respeto. Mga mahihinhin, kumbaga ang mga kababaihan ang isa sa kayamanan ng mga pamilyang pilipino kaya sobrang pahalaga sila sa mga babae. Kaya nga dati oag tinignan natin, sa simpleng pagliligawan ng isang dilag at lalaki sobrang daming dapata pagdaanan na pagsubok ng isang lalaki bako makuha ang loobng babae at ng pamilya. Noon sobrang tindi ang protecta ng mga magulang sa kung sino ang mapapangasawa ng mga anak nila. Ngaun ang mga babae na mismo ang dumidikit at humahabol sa mga puti…It just shows that we are monkeys who always run where there is food, sugod ng hindi nagiisip…
Kaya sa mga kababaihan sana lang ay madala ninyo ang inyong mga sarili ng tama, pagkat ang imahe ng isa ay maaring maapekto sa pangkalahatang imahe…
Wag ipakaila ang lahing kayumanggi, tayo ay tumayo ipagmalaki at balang araw, mahaharap natin ang bawat bansa at masasabi nating tayo ang Pilipinas ISAng bansa, seryoso, sumasamba at at ligaya sa ating lahi!!!Brown RAise!!!